sosyomat.com

dönüp dolaşıp geldiğim yer (yada gittiğim)

döndüğünde istanbul cok şanslı olacak o zaman..kendini affettirmeye çalışırsın nazlı mavi gözlü sevgiline .)

way bee..ne güzel bi aşk..

bir şehre aşkın tavsiri...
istanbulu son bi yılda doğru dürüst tanıdığım halde ve istanbulda yaşamadığım halde beni de acayip baştan çıkaran bi şehir
beni de bekle istanbul

istanbul un o kömür kalöriferli, soğuk kışlarını hatırlarsınız. akşam 6 dan sonra şehre bir sis iner, zar zor nefes alan bünyelere ve yaşlılara sokağa çıkmamaları yönünde tavsiyelerde bulunurlardı. ben daha çocuktum o yıllarda, babamın kuyruğuna takılmış, 2 sene kıbrıs ta yaşamıştım. tam 2 sene annesinden ayrı bir çocuk, girne deki limanda yağmur yağarken anamurdaki dağları görür, bu dağların ardında annem var diye düşünürdüm.

günlerden bir gün babam toparlan gidiyoruz dedi. afilli bir çığlık patlattığımı hatırlıyorum o anda, sonra birden istanbul düştü aklıma. o küçücük yaşımda, bir kaç oyun parkından başka hiçbir şeyini bilmediğim istanbul.

O zamanki yeşilköy, şimdiki atatürk havaalanına indiğimizde, yazının başında anlattığım gibi bir istanbul la karşılaştım. keskin bir kükürt kokusu gırtlağımı yakıyordu. allahım ne kadar özlemişim bu kokuyu.

şimdilerde anlıyorum ki, biz istanbul un boğazını filan değil, pisliğini keşmekeşini çamurunu sevmişiz.

özlemini sevgini çok güzel anlatmıssın hayranım

aşkla nefret arasında gidip gelen bir ilişkim var mevzu bahis istanbulla... içinde yaşarken beni çıldırtır... 3 gün ayrı kalsam ahh istanbul derim...
ellerine sağlık aslı...

Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar;
Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar.
İçimde tüten birşey; hava, renk, eda, iklim;
O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.
Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;
Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.
Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,
Ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale.
İstanbul benim canım;
Vatanım da vatanım...
İstanbul,
İstanbul...

12 ülke...
80 yurdum şehri...

hepsini birbirinden farklı kılan güzellikleri gördü gözlerim. hepsinde çok güzel kadınlar tanıdı. hepsinde çok leziz yemekler tattı... bir çoğunda dostlar, bir kaçında acılar ama hepsinde derin hatıralar bıraktı gözlerim...

ya istanbul..
ya dünya nın kalbi...
ya dünyanın son şehri...
ya aşkın tanrısallaştırtığı, kıyametimin kopacağı cennetim...
nereye gitsem hep yolum ona çıktı.
erzuruma gitsem de istanbul caddesinden geçtim ankara da da çankırı da da...
ve mısır da ve sudan da.... ve iran da...
nedense ayrılamadım bir türlü. gözlerimin bağlandığı, yargılandığım, ağladığım, kaybettiğim, acıdığım, acındığım....
bu şehir beni aldı...
fatih feth ederken demişti ya...
ya ben istanbul u ya istanbul beni...

galiba istanbul bizi aldı.. biz onu değil...

aklıma bir atila ilhan şiirinin bir mısrası geliyor sonunda bu yazının...

sen beyaz bir kadınsın uzaktaki

gel gel.

al beni de kat kendine istanbul

yeditepeli cehennem

ne seninle,
ne sensiz
olmuyor, olamiyor.
ac kollarini,
sar beni bagrina Istanbul.
kirilmis ormanlarindan,
nankor cocuklarindan utanma.
sen ciplak kalmis basinla da guzelsin.
al beni yanina Istanbul.
Eline, yuregine saglik adas'im =)

gel tabi :)

Boğazın iki yakasında iki ayrı kalp bırakan...
Ve ikisine de delicesine sevdalı,
Körlere inat Şehr-i Mucize'de yaşayan ben,
Şimdi uzaktayım...
Kendime kızgın...

yedi tepe cehennem şehrini terk-i diyar eyliyorum

sen gel, özel havalı kornası olan bi kamyonla karşılicam seni :) unutmuşsundur sen o sesi

şimdi öle dedin ya kulaklarıma geldi o ses sanki =)

"ben de oyle ben de oyle" diye diye okudum...

neresinde yaşamak istersin?...

bunu bu akşam okumamalıydım diye düşünüyorum.yarın gidiyorum.ve son zamanlarda uçak havalanırken arkama bakıp ağlıyorum.ama biri söylemişti.vefalıdır istanbul bekler demişti.bekle istanbul .ama lütfen değişme !geri geldiğimde eskisi gibi ol.