sosyomat.com

13

Kardeş 1

13 yorum var - 14 Şubat 2008 23:23

Annem alışverişe gitmek için hazırlanırken telaşla bize tembih etti: "sakın duvarları karalamayın bu defa çok kızarım!" Ben daha 7, kardeşim de 5 yaşında. Alışverişi zaten on dakika falan sürücek uzun süre yalnız bırakamazdı küçüğüz diye.

Aslında hiç aklımda yoktu duvarları boyamak yani hepsi annemin suçuydu aklıma soktu hatırlattı içim içimi yiyordu kapıdan çıksada boyasam diye. O çıkar çıkmaz boyaları aldığım gibi boyamaya başladım. Kardeşim yanıma yaklaştı:
"ablam annem bize boyama dedi sonra sana kızar yapma." Evet, bana ablam derdi. Omuz silkeleyip sanat eserime devam ettim, hiçbir zaman yasak olandan alacağım zevki kaçırmamıştım zaten. Boyadıkça daha iyi hissettim sonra boyaları tek tek kutusuna sokup oturdum annemi beklemeye başladım. Aklımda hiçbir fikir yoktu bana ne yapacağı veya ne diyeceğim hakkında ben aldığım zevle odaklanmayı biliyodum sadece.

Annem kapıdan girdi ve odamıza geldi, akabinde bir çığlık: "aaaaa en size ne dedim yeni boyattık bunu yine mi! Kim yaptı, hanginiz?!"
Ben herzamanki soğukkanlı duruşumla : "Hakan yaptı anne" . Ne yalan söylerken ne de suç işlerken hiç soğukkanlılığmı kaybetmezdimki zaten, sanki profosyoneldim, alışıktım çok doğal davranırdım kimse anlamazdı, annem de anlamadı yine. Hakan'ı salona aldı ve dakikalarca dövdü, bağırdı, kardeşimin ağlama sesleri kulağıma geliyordu, önce beni ele vermek istemedi ama sona dayanamadı annemin suçlamalarına:
" anne ablam yaptı, gerçekten söylüyorum sana"
"sus, ablan yalan mı söyleyecek, tabiki sen yaptın, sus! "
Tabiki annem bana inanmıştı, zaten kimse yalanımı farkedemezdi hem ben büyüktüm yani sözüm daha güvenilirdi.

Bi süre salonda ağladıktan sonra odaya girdi. Önce suratı asık otudu ve birşey söylemedi. Gözleri ağlamaktan kıpkırmızı olmuştu. Sonra geldi ve boynuma sarıldı ve:
"ablam ben seni affediyorum" dedi.